شاگردان او عبارتند از : مولانا سبط حسن ؛ مولوى محمد هارون ؛ مولوى عالم حسين ؛ مولوى نظير حسن بهيك‌پورى ؛ مولوى محمد عوض ؛ شاهزاده ميرزا جهان قدر ؛ مولانا شبير حسن ؛ مولانا پياره ميرزا بن حكيم عباس ميرزا بن حكيم وزير ميرزا لكنهوى . محمد مهدى بهيك‌پورى 1269 ه ق / 1852 م 1348 ه ق / 1929 م مولانا سيد محمد مهدى بن سيد على ، عالم و خطيب معروف و بزرگى بود . بنا به گفتهء آقا بزرگ در ماه ربيع الثانى 1269 ه ق در علىنگر به دنيا آمد . علىنگر بهيك‌پور بلوك سارن در استان بهار يكى از شهرستانهاى كوچك است . پدرش سيد على كه يكى از زمين‌داران آن شهرستان و فردى مؤمن و دانش‌دوست بود ، فرزندش را با علوم دينى بياراست و بعد از خواندن كتابهاى ابتدايى براى تكميل تحصيلات به لكنهو فرستاد و بعد از اينكه فارغ التحصيل شد به وطن خويش بازگشت و در مسجدى كه پدرش ساخته بود به نماز جمعه و جماعت و تبليغ و ترويج دين پرداخت تا آنجا كه مردم را به نماز و روزه و ساير فرائض دينى تشويق و پايبند كرد و معمولا بعد از نماز ظهر سخنرانى مىكرد و بعلاوه به ذكر مصائب هم مىپرداخت . وى در سال 1316 ه ق مراسم محرّم را در خانهء خود آغاز كرد و بعد از مدتى به نوشتن كتاب لواعج الاحزان پرداخت و جلد اول آن را به پايان رساند كه نام اصلى آن « مظهر العجائب » است . اين كتاب بين ذاكرين بسيار معروف شد و چندين بار به چاپ رسيده است . در سال 1307 ه ق به سفر عراق و ايران رفت و از آقاى ميرزا محمد تقى مجتهد سامره و عماد الملك آقاى سيد باقر اجازه‌هاى شرعيه دريافت كرد و در سال 1321 ه ق به مدينه و نيز به زيارت حج تشرف يافت و سرانجام پس از يك‌عمر تبليغ و وعظ و سخنرانى در 24 جمادى الثانى 1348 ه ق در مظفرپور درگذشت . تأليفات او عبارتند از : زمزمة الحجاج ، احكام حج بنا به درخواست حاج نواب سيد على رئيس مظفرپور فرشته ( چاپى ) ؛ سوانح مولوى سيد على ( چاپى ) ؛ سواء السبيل كه با مطالعهء آن مولوى شيخ عبد السبحان شيعه شد ؛ حجت بالغه ؛ مواعظ المتقين ( عربى ، چاپ 1343 ه ق ) ؛ هدية الزائرين ( زيارات ) ؛ لواعج الاحزان ( دو جلد ) .